مدار صفر درجه

عیدتون مبارک

azin1384 — Sat, 05 Dec 2009 06:20:18 GMT

سلام و عرض ادب و ارادت

داستاني آموزنده براي عزيزاني كه سست عنصر تشريف دارند

آبروی ما رو برد اين مرتيكه !!

كي ؟!

همين داداشمون تو داستان :

یک روز یک زن و مرد ماشینشون با هم تصادف ناجوری می کنه ...

بطوریکه ماشین هردوشون بشدت آسیب میبینه ...

ولی هردوشون بطرز معجزه آسایی جون سالم بدر می برن ...

وقتی که هر دو از ماشینشون که حالا تبدیل به آهن قراضه شده بیرون میان ، رانندهء خانم بر میگرده میگه
- آه چه جالب شما مرد هستید !

ببینید چه به روز ماشینامون اومده !

همه چیز داغون شده ولی ما سالم هستیم!

این باید نشونه ای از طرف خدا باشه که اینطوری با هم ملاقات کنیم و ارتباط مشترکی رو با صلح و صفا آغاز کنیم!

مرد با هیجان پاسخ میگه:

- اوه … "بله کاملا" …با شما موافقم این باید نشونه ای از طرف خدا باشه !

بعد اون خانم زیبا ادامه می ده و می گه :

- ببین یک معجزه دیگه! ماشین من کاملا داغون شده ولی این شیشه مشروب سالمه .مطمئنا خدا خواسته که این شیشه مشروب سالم بمونه تا ما این تصادف خوش یمن كه می تونه شروع جریانات خیلی جالبی باشه رو جشن بگیریم !

و بعد خانم زیبا با لوندی بطری رو به مرد میده .

مرد سرش رو به علامت تصدیق تکان میده و در حالیكه زیر چشمی اندام خانم زیبا رو دید می زنه درب بطری رو باز می کنه و نصف شیشه مشروب رو می نوشه و بطری رو برمی گردونه به زن .

زن درب بطری رو می بنده و شیشه رو برمی گردونه به مرد.

مرد می گه شما نمی نوشید؟!

زن لبخند شیطنت آمیزی می زنه در جواب می گه :

- نه عزیزم ، فکر می کنم الان بهتره منتظر پلیس باشیم … !

آره آقايون عبرت بگيريد و از مكر زنان بترسيد !!

اول از همه عید غدیر، عید امامت و ولایت رو به همه دوستامون تبریک می گیم

چون نامه ي اعمال مرا پيچيدند

بردند به ميزان عمل سنجيدند

بيش از همه کس گناه ما بود ولي

آن را به محبت علي بخشيدند

و دوم اینکه با یه چند روز تاخیر پیوند محمد و مائده رو به شرک عزیز تبریک می گیم و براشون آرزوی زندگی همراه باعشق را از خدا داریم و اینکه شب عروسیشون کلی خوش گذروندیم و دختر خونه حسابی رقصید. مگه نه شرک جان؟!

از عروسی که برگشتیم. هر کدوم از ماها کار روزمره خودش رو داره انجام میده و همه در کنار هم به هم کمک می کنیم پسر خونه سخت مشغول تحصیله و دختر خونه هم سخت مشغول کمک کردن به مامان خونه البته از نوع ریخت و پاششه. روز عید قربون هم که دختر خونه در یک اقدام انتحاری با صورت رفت تو در آهنی حیاط و یه ورم از نوع بادمجونی بر بینی و دور چشماش نقش بسته و کلی نگرانمون کرد.

رفتیم از بینیش عکس گرفتیم که خدا رو شکر چیزیش نشده بود و از اونجاییکه دختر خونه آرتیست خوبیه برای عکس گرفتن مثل یه مجسمه دراز کشید و کارش که تموم شد. پزشکش میگه زیر سرش بالشت گذاشتین؟ که در جواب پزشکش گفتیم نه آذین خانوم دخمل ناسیه. حالا هر روز که با بی مهری من مواجهه می شه می گه می خوای دور چشم، دور بینیم درد بگیره؟ تو دیه دوسم نداری!؟

پسر خونه هم سخت مشغول درس خوندنه و نوشتن و تا حالا 10 تا کارت جایزه گرفته حرف م و د رو به طرز شگفت انگیزی زیبا می نویسه.

و اما در آخر اینکه در پایان دهمین زندگی مشترکمون و آغاز یازدهمین سال زندگی به اتفاق عکس یادگاری اون هم از نوع مشترکش گرفتیم که چند تا از اونا رو برای اونایی که هی می گن چرا عکس بچه ها رو نمیذاری تو وبشون، در ذیل میاریم.

اینا هم چند تا عکس از امیر و آذین

آذری ها تولدتون مبارک

azin1384 — Tue, 01 Dec 2009 04:53:18 GMT

سلام و صد سلام

اول از همه بگیم که شنبه یه پست توپ قراره بذاریم آماده باشین برای اون روز(واقعا جای شکلکا خالیه اینجا)

دوم هم اینکه سه تا داستان کوتاه در ادامه مطلب آوردیم که کلی قشنگه

اینهههههههههه

اگر احوالی از ماها خواسته باشین خدا رو شکر در سلامتی کامل به سر می بریم و ملالی نیست جز دوری دوستان.

اين داستان زيبا رو هم تقديم به شما ميكنیم كه بهترين دوستان زندگي ما هستيد ...

البته قبل از اون تولد پریسا رو تبریک می گیم ایشالله که هر کجا هست دلش شاد و لبش پرخنده باشه البته:

اینجا رو باز هم بخونین

ارزش دوست خوب !

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش مارك بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد.

با خودم گفتم: 'كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!'

من براي آخر هفته ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. (مسابقه‌ي فوتبال با بچه ها، مهماني خانه‌ي يكي از همكلاسي ها) بنابراين شانه هايم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.‌

همينطور كه مي رفتم،‌ تعدادي از بچه ها رو ديدم كه به طرف او دويدند و او را به زمين انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روي خاكها افتاد.

عينكش افتاد و من ديدم چند متر اونطرفتر، ‌روي چمنها پرت شد. سرش را كه بالا آورد، در چشماش يه غم خيلي بزرگ ديدم. بي اختيار قلبم به طرفش كشيده شد و بطرفش دويدم. در حاليكه به دنبال عينكش مي گشت، ‌يه قطره درشت اشك در چشمهاش ديدم.

همينطور كه عينكش را به دستش مي‌دادم، گفتم: ' اين بچه ها يه مشت آشغالن!'

او به من نگاهي كرد و گفت: ' هي ، متشكرم!' و لبخند بزرگي صورتش را پوشاند. از آن لبخندهايي كه سرشار از سپاسگزاري قلبي بود.

من كمكش كردم كه بلند شود و ازش پرسيدم كجا زندگي مي كنه؟ معلوم شد كه او هم نزديك خانه‌ي ما زندگي مي كند. ازش پرسيدم پس چطور من تو را نديده بودم؟

او گفت كه قبلا به يك مدرسه‌ي خصوصي مي رفته و اين براي من خيلي جالب بود. پيش از اين با چنين كسي آشنا نشده بودم... ما تا خانه پياده قدم زديم و من بعضي از كتابهايش را برايش آوردم.

او واقعا پسر جالبي از آب درآمد. من ازش پرسيدم آيا دوست دارد با من و دوستانم فوتبال بازي كند؟ و او جواب مثبت داد.

ما تمام اخر هفته را با هم گذرانديم و هر چه بيشتر مارك را مي شناختم، بيشتر از او خوشم مي‌آمد. دوستانم هم چنين احساسي داشتند.

صبح دوشنبه رسيد و من دوباره مارك را با حجم انبوهي از كتابها ديدم. به او گفتم:' پسر تو واقعا بعد از مدت كوتاهي عضلات قوي پيدا مي كني،‌با اين همه كتابي كه با خودت اين طرف و آن طرف مي بري!' مارك خنديد و نصف كتابها را در دستان من گذاشت..

در چهار سال بعد، من و مارك بهترين دوستان هم بوديم. وقتي به سال آخر دبيرستان رسيديم، هر دو به فكر دانشكده افتاديم. مارك تصميم داشت به جورج تاون برود و من به دوك.

من مي دانستم كه هميشه دوستان خوبي باقي خواهيم ماند. مهم نيست كيلومترها فاصله بين ما باشد.

او تصميم داشت دكتر شود و من قصد داشتم به دنبال خريد و فروش لوازم فوتبال بروم.

مارك كسي بود كه قرار بود براي جشن فارغ التحصيلي صحبت كند. من خوشحال بودم كه مجبور نيستم در آن روز روبروي همه صحبت كنم.

من مارك را ديدم.. او عالي به نظر مي رسيد و از جمله كساني به شمار مي آمد كه توانسته اند خود را در دوران دبيرستان پيدا كنند.

حتي عينك زدنش هم به او مي آمد. همه‌ي دخترها دوستش داشتند. پسر، گاهي من بهش حسودي مي كردم!

امروز يكي از اون روزها بود. من ميديم كه براي سخنراني اش كمي عصبي است.. بنابراين دست محكمي به پشتش زدم و گفتم: ' هي مرد بزرگ! تو عالي خواهي بود!'

او با يكي از اون نگاه هايش به من نگاه كرد( همون نگاه سپاسگزار واقعي) و لبخند زد: ' مرسي'.

گلويش را صاف كرد و صحبتش را اينطوري شروع كرد: ' فارغ التحصيلي زمان سپاس از كساني است كه به شما كمك كرده اند اين سالهاي سخت را بگذرانيد. والدين شما، معلمانتان، خواهر برادرهايتان شايد يك مربي ورزش.... اما مهمتر از همه، دوستانتان....

من اينجا هستم تا به همه ي شما بگويم دوست كسي بودن، بهترين هديه اي است كه شما مي توانيد به كسي بدهيد. من مي خواهم براي شما داستاني را تعريف كنم.'

من به دوستم با ناباوري نگاه مي كردم، در حاليكه او داستان اولين روز آشناييمان را تعريف مي كرد. به آرامي گفت كه در آن تعطيلات آخر هفته قصد داشته خودش را بكشد. او گفت كه چگونه كمد مدرسه اش را خالي كرده تا مادرش بعدا ً وسايل او را به خانه نياورد.

مارك نگاه سختي به من كرد و لبخند كوچكي بر لبانش ظاهر شد.

او ادامه داد: 'خوشبختانه، من نجات پيدا كردم. دوستم مرا از انجام اين كار غير قابل بحث، باز داشت.'

من به همهمه‌ اي كه در بين جمعيت پراكنده شد گوش مي دادم، در حاليكه اين پسر خوش قيافه و مشهور مدرسه به ما درباره‌ي سست ترين لحظه هاي زندگيش توضيح مي داد.

پدر و مادرش را ديدم كه به من نگاه مي كردند و لبخند مي زدند. همان لبخند پر از سپاس.

من تا آن لحظه عمق اين لبخند را درك نكرده بودم.

هرگز تاثير رفتارهاي خود را دست كم نگيريد. با يك رفتار كوچك، شما مي توانيد زندگي يك نفر را دگرگون نماييد: براي بهتر شدن يا بدتر شدن.

خداوند ما را در مسير زندگي يكديگر قرار مي دهد تا به شكلهاي گوناگون بر هم اثر بگذاريم.

دنبال خدا، در وجود ديگران بگرديم.

حالا شما دو راه براي انتخاب داريد:

1) اين نوشته را به دوستانتان نشان دهيد،

2) يابی توجه از کنارش رد بشین گويي دلتان آن را لمس نكرده است..

' دوستان،‌ فرشته هايي هستند كه شما را بر روي پاهايتان بلند ميكنند، زماني كه بالهاي شما به سختي به ياد مي‌آورند چگونه پرواز كنند.'

هيچ آغاز و پاياني وجود ندارد....

ديروز،‌ به تاريخ پيوسته،

فردا ، رازي است ناگشوده،

اما امروز يك هديه است

فهلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

azin1384 — Tue, 17 Nov 2009 06:51:18 GMT

سلام و عرض ادب

خیال نکنین که اومدیما

نهههههه؟؟!!

هنوز نیومدیم

خواستیم یه ذره کلاس بذاریم و برای بیلاگفا ناز کنیم و عشوه بیایم. اما دیدیم که هیچ کی تحویلمون نگرفت و روی بازگشت نداریم

پس فعلا طبق روال سابق

کامنتا رو هم عمومی نمی کنیم تا قشنگیهاش همش برای خودمون بمونه.

البته مطلب زیر برای چند روز دیه است و ما نه اینکه جو گیر شدیم دلمون نیومد که تا یازدهم صبر کنیم و از همین الان تقدیمش می کنیم به بعضی ها

اینجا رو هم بخونین

حالمان خوب است

گرچه ابریست هوا اینجا

این هم طبیعت ماست

پاییز است دیگر، نمی شود کاریش کرد

جوگیر می شود انگاری؟! گاهی صاف و آبی

دقایقی بعد، ابری و تیره و تار و بارونی

این هست هوای پاییز

نمی شود کاریش کرد باید سوخت و ساخت

اما یه مدتی دلمان استراحت می خواهد. دوری در هر شکلش سخت است چه برسه به دوری از دسته گلایی مث شما.

گریه و زاری و از این جور حرفا هم ممنوع

تو این مدتی که نیستیم مواظب قلبهای مهربونتون باشین مبادا که .....................
دوستتون داریم هوووووووووووووووووووووووووووووارتا

اگه بگی عاشقشم؟ زشته

azin1384 — Sat, 07 Nov 2009 09:30:18 GMT

سلام و صد سلام

این متن هر چند تکراریه اما چون این متن رو دوسش دارم دوباره میارمش اینجا

روزی تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم. شغلم ‏را، دوستانم را، زندگي ام را!

به جنگلی رفتم تا برای آخرين بار با خدا ‏صحبت كنم. به خدا گفتم: آيا می‏ توانی دليلی برای ادامه زندگی برايم بياوری؟

و جواب ‏او مرا شگفت زده كرد.

او گفت : آيا درخت سرخس و بامبو را می بينی؟

پاسخ دادم : بلی.

فرمود: ‏هنگامی كه درخت بامبو و سرخس راآفريدم، به خوبی ازآنها مراقبت نمودم. به آنها نور ‏و غذای كافی دادم. دير زمانی نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا ‏گرفت اما از بامبو خبری نبود. من از او قطع اميد نكردم. در دومين سال سرخسها بيشتر ‏رشد كردند و زيبايی خيره كننده ای به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود. ‏من بامبوها را رها نكردم. در سالهای سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند. اما من ‏باز از آنها قطع اميد نكردم. در سال پنجم جوانه كوچكی از بامبو نمايان شد. در ‏مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت ‏رسيد. 5 سال طول كشيده بود تا ريشه ‏های بامبو به اندازه كافی قوی شوند.. ريشه هايی ‏كه بامبو را قوی می‏ ساختند و آنچه را برای زندگی به آن نياز داشت را فراهم می ‏كرد.

‏خداوند در ادامه فرمود: آيا می‏ دانی در تمامی اين سالها كه تو درگير مبارزه با ‏سختيها و مشكلات بودی در حقيقت ريشه هايت را مستحكم می ‏ساختی. من در تمامی اين مدت ‏تو را رها نكردم همانگونه كه بامبوها را رها نكردم.
‏هرگز خودت را با ديگران ‏مقايسه نكن. بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايی جنگل كمك می كنن. ‏زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد می ‏ كنی و قد می كشی!
‏از او پرسيدم : من ‏چقدر قد مي‏ كشم.
‏در پاسخ از من پرسيد: بامبو چقدر رشد می كند؟
جواب دادم: هر ‏چقدر كه بتواند.

گفت: تو نيز بايد رشد كنی و قد بكشی، هر اندازه كه ‏بتوانی...

جمله روز : اگر یک روز هیچ مشکلی سر راهم نبود ، میفهمم که راه را اشتباه رفته ام …

چندین سال پیش بود . ما در یک خانواده خیلی فقیر در یک ده دور افتاده ، توی یک کلبه کوچك زندگی می کردیم . روزها در مزرعه کار می کردیم و شبها از خستگی خوابمان می برد.

کلبه ما نه اتاقی داشت، نه اسباب و اثاثیه ای، نه نور کافی ...

از برداشت محصول آنقدر گیرمان می آمد که شکم پدر و مادر و سه تا بچه سیر بشود . یادم می آید یک سال كه نمی دانم به چه علتی محصولمان بی دلیل بیشتر از سالهای پیش شده بود، بیشتر از همیشه پول گرفتیم. یك شب مامان ذوق زده یك مجله خاک خورده و کهنه را از توی صندوق کشید بیرون و از توش یه عکس خیلی خوشگل از یك آینه نشانمان داد . همه با چشمهای هیجان زده عکس را نگاه می کردیم . مامان گفت بیایید این آینه را بخریم، حالا که کمی پول داریم، این هم خیلی خوشگل است...

ما پیش از این هیچوقت آینه نداشتیم، این هیجان انگیزترین اتفاقی بود که می توانست برایمان بیفتد . پول کافی هم برای خریدش داشتیم . پول را دادیم به همسایه تا وقتی به شهر می رود آن آینه را برایمان بخرد . آفتاب نزده باید حرکت می کرد، از ده ما تا شهر حداقل پنج فرسخ راه بود، یعنی یک روز پیاده روی، تازه اگر تند راه می رفت.

سه روز بعد وقتی همه داشتیم در مزرعه کار می کردیم، صدای همسایمان را شنیدیم که یك بسته را از دور به ما نشان می داد . چند دقیقه بعد همه در کلبه دور مامان جمع شدیم . وقتی بسته را باز کرد مامان اولین کسی بود که جیغ زد : "وای ی ی ی ... حسین آقا، تو همیشه می گفتی من خوشگلم، واقعا" من خوشگلم!

بابا آینه را گرفت دستش و نگاهی در آن کرد . همینطوری که سیبیلهایش را می مالید و لبخند ریزی میزد با آن صدای کلفتش گفت: آره منم خشنم، اما جذابم، نه ؟!

نفر بعدی آبجی کوچیکه بود: مامان، واقعا چشمهام به تو رفته ها!

آبجی بزرگه نفر بعدی بود که با هیجان و چشمهای ورقلمبیده به آینه نگاه می کرد: می دونستم موهام رو اینطوری می بندم خیلی بهم میاد!

با عجله آینه را از دستش قاپیدم و در آن نگاه کردم...

می دانید در چهار سالگی یك قاطر به صورتم لگد زده بود و به قول معروف صورتم از ریخت افتاده بود. وقتی تصویرم را دیدم، یكهو داد زدم: من زشتم ! من زشتم! بدنم می لرزید، دلم می خواست آینه را بشکنم، همینطور که دانه های اشک از چشمانم سرازیر بود به بابا گفتم : یعنی من همیشه همین ریختی بودم ؟

- آره عزیزم، همیشه همین ریختی بودی.

- اونوقت تو همیشه من رو دوست داشتی ؟

- آره پسرم، همیشه دوستت داشتم.

- چرا ؟ آخه چرا دوستم داری ؟

- چون تو مال من هستی!

سالها از آن قضیه گذشته، حالا من هر صبح صادقانه به خودم نگاه می کنم و می بینم ظاهرم زشت است. آن وقت از خدا می پرسم : یعنی واقعاً دوستم داری ؟

و او در جوابم می گوید: بله.

و وقتی به او می گویم چرا دوستم داری ؟

به من لبخند می زند و می گوید: چون تو مال من هستی...

جمله روز : از انسانها غمی به دل نگیر؛ زیرا خود آنها نیز غمگین اند؛ با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند؛ پس دوستشان بدار اگر چه دوستت نداشته باشند ...

سلام و صد سلام

ظهر زیبای شنبه شما پر از رایحه خوش گلهای بهاری

بعد از چند روز استراحت مطلق پسر خونه از اول هفته قبل دوباره عزمش رو جزم کرد و داره می ره مدرسه و اولین جلسه اولیا و مربیان هم به میمنت مشارکت والدین در کارهای مدرسه شروع شد. اول از همه جلسه خانوم معلم بود با والدین محترم که توضیحاتی را در خصوص نحوه تعامل والدین با مربی توسط خانوم پسر خونه ارائه گردید و سپس بحث شیرین جلسه اولیا و مربیان شکل گرفت و با یه حساب سر انگشتی دوستان به این نتیجه رسیدند که یه مبلغ ناقابلی رو از والدین دریافت کنند. وقتی هم که با اعراض بعضی از والدین مواجهه شدند که آموزش و پرورش گفته که هر مدرسه ای پول بگیره مجازات می شه با این جمله اعضای انجمن مواجهه شد که گفته بودند آموزش و پرورش ..................................؟؟؟!!!

آخهههه بدآموزی داره نوشتن جای خالیها

و اینکه مرگ بر آمریکا گفتن خرج داره؟ جشن 22 بهمن خرج داره؟

بچه ات می ره دستشویی یا آب می خوره خرج داره؟ خرج داره؟ خرج داره؟ خرج داره ؟ و هزار تا خرج دیگه ؟

این بود که ما با این حرفا بیشتر تمایلمون به دست تو جیب بردنمون بیشتر شد و بیشتر از اون سقف اعلام شده پرداخت نمودیم و اومدیم اداره؟ پ

سیزده آبان امسال هم خوب شلوغ تر از همیشه برگزار شد؟

برداشت سیاسی ممنوع خواهشا؟

پ. ن. 1- گفتگوی امیر و آذین:

آذین: بابا می شه اون آهنگ کمره یا فنره؟ شاه فنره رو بذارین ما گوش بدیم آخه من عاشقشم؟

امیر: آذین نگو عاشقشم بگو که خیلی دوستش دارم اگه کسی بشنوه که تو می گی من عاشقشم میگه چقده این دختره بی ادبه؟!

پ. ن. 2- خدا رو شکر خانوم پسر خونه خیلی ازش راضیه و فقط میگه که خط امیر خوب نیست؟ البته بیشتر به خاطر بی توجهیشه وگرنه هر موقع که دقت کرد کارش رو خودم خیلی پسندیدم.

پ. ن. 3- یه دسته گلی به دسته گلای بیلاگفا اضافه شد. اگه دوس داشتین یه سری هم به اون بزنین.گاه نوشت های من

ما هم به نوبه خودمون به دخمل گلمون تبریک می گیم هم بابت خونه جدید، هم بابت بردن اثاثها، هم بابت وبلاگ دار شدن و هم بابت عروسیی که پیش رو دارین. عروس خانوم مبارک باشه همه اونایی که اون بالا گفتیم

میلادت مبارک

azin1384 — Thu, 29 Oct 2009 09:15:18 GMT

مردي در کنار ساحل دورافتاده اي قدم مي‌زد. مردي را در فاصله دور مي بيند که مدام خم مي‌شود و چيزي را از روي زمين بر مي‌دارد و توي اقيانوس پرت مي‌کند. نزديک تر مي شود، مي‌بيند مردي بومي صدفهايي را که به ساحل ميافتد در آب مي‌اندازد.

- صبح بخير رفيق، خيلي دلم ميخواهد بدانم چه ميکني؟

- اين صدفها را در داخل اقيانوس مي اندازم. الآن موقع مد درياست و اين صدف ها را به ساحل دريا آورده و اگر آنها را توي آب نيندازم از کمبود اکسيژن خواهند مرد.

- دوست من! حرف تو را مي فهمم ولي در اين ساحل هزاران صدف اين شکلي وجود دارد. تو که نمي‌تواني آنها را به آب برگرداني خيلي زياد هستند و تازه همين يک ساحل نيست. نمي بيني کار تو هيچ فرقي در اوضاع ايجاد نميکند؟

مرد بومي لبخندي زد و خم شد و دوباره صدفي برداشت و به داخل دريا انداخت و گفت:

"براي اين يکي اوضاع فرق کرد… !"

سلامی دوباره

خانمي طوطي اي خريد، اما روز بعد آن را به مغازه برگرداند. او به صاحب مغازه گفت: "اين پرنده صحبت نمي کند". صاحب مغازه پرسيد: "آيا در قفس طوطی آينه اي هست؟طوطيها عاشق آينه هستند، آنها تصويرشان را در آينه مي بينند و شروع به صحبت مي کنند. آن خانم يك آينه خريد و رفت. روز بعد باز آن خانم برگشت و گفت: "طوطي هنوز صحبت نمي کند". صاحب مغازه پرسيد: "نردبان چه؟ آيا در قفسش نردباني هست؟ طوطيها عاشق نردبان هستند". آن خانم يك نردبان خريد و رفت.

اما روز بعد باز هم آن خانم آمد. صاحب مغازه گفت: "آيا طوطي شما در قفسش تاب دارد؟ نه؟! خوب مشكل همين است. به محض اينكه شروع به تاب خوردن کند، حرف زدنش تحسين همه را بر مي انگيزد". آن خانم با بي ميلي يك تاب خريد و رفت. وقتي آن خانم روز بعد وارد مغازه شد، چهره اش کاملاً تغيير کرده بود. او گفت: "طوطي مرد".
صاحب مغازه شوکه شد و گفت: "واقعا متاسفم، آيا او يك کلمه هم حرف نزد؟" آن خانم پاسخ داد: "چرا! درست قبل از مردنش با صدايي ضعيف از من پرسيد که آيا در آن مغازه، غذايي براي طوطي ها نمي فروختند؟"

سلامی دوباره

هشتِ هشتِ جمعهِ هشتاد و هشت هم گذشت و چه زود هم گذشت، چون روز عید بود از قبل والدین قرار گذاشته بودند که بساط یه مهمونی رو ترتیب بدن و چند تا از دوست جونای بابایی با خانواده شام بیان خونمون، مامانی هم که صبح از سرکار اومد خونه شروع کرد به اماده کردن سور و ساط شام شب و ما هم طبق معمول نشستیم و برنامه دیدیم، در این کار بابایی تا آخر کمکمون کرد نیدونیم چقده از این ویکتوریای مسخرهِ لوس خوشمون میاد. دوس داریم همه قسمتاش رو بدون کم و کاست ببینیم. از فرداشب هم که خواهر دوست داشتنی من( عشق دختر خونه) شروع میشه و داریم خودمونو برای دیدن اون فیلم آماده می کنیم. شب هم که مهمونا اومدن یه عالمه تحویل بازار راه انداختن برامون و ما هم یه عالمه دلمشغولی پیدا کردیم. ولی حیف اون کاکائوها که از دست ما در رفت.

راستی اینو هم داشته باشین:

عصر چهارشنبه رفتیم بیمارستان کودکان تهران و پزشک اذین رو معاینه کرد و چند تا آمپول داد.مامانش هم یکی از اونا رو برده بود اداره خودش و تزریق کرد. وقتی آذین همراه مامانش داشت می رفت تو بخش با چهره خندون رفت تا با همکارای مامان و خانوم دکتر سلام علیک کنه و بیاد ولی درد آمپول بدجوری در یک چشم به هم زدن اونو از تمام دکترای اونجا بیزار کرد.

وقتی اومد صورتش خیش اشک بود و هی می گفت بابایی می سوزه. صندلی جلو رو خوابوندم و دمرو دراز کشید و با گریه راه افتادیم به طرف خونه

تو راه

بابایی: آذین جان چی شده؟ گریه نکن خانوم دکتر آمپول زد که زود خوب بشی گریه نکن

آذین: نه بابایی من دیگه اداره مامان نمی رم خانوم دکتر بهم دروغ گفت اون گفت پشت کن من ببینم من هم دراز کشیدم اون هم منو آمپول زد من دیگه دوستش ندارم

بابایی: اشکال نداره بابایی، این که گریه نداره، مگه خودت نمی خوای خانوم دکتر بشی؟

آذین: در حالیکه درد می کشید می گه: نه من می خوام دندون پسسک بشم، دندون بچه ها رو که خراب شده درست کنم تا می خوان یه چیزی بخورن دندونشون درد نگیره مث دندون من

خواهشا به زبون بچه گونه بخونین حرفای آذین رو(من که نمی تونم مث حرف زدنش بنویسم)

ولادت با سعادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت حضرت ثامن الحجج بر همه شما مبارک

باز می لرزد درون سینه آهوی دلم

ضامن آهو دو دست ما به دامان دلت

پ. ن. 1- دیشب یه فیلم تکراری تو شبکه 5 داشت نشون می داد که یهو بدجوری دلمونو هوا گنبد طلاشو کرد. خوش به حال اونایی که الان اونجان

پ. ن. 2- همه اعضای خانواده در سلامتی کامل به سر می بریم ولی شما باور نکنین چون خودمون هم احساس می کنیم که شوخی بامزه ای نبوده

پ. ن. 3- بچه ها امروز و فردا تو دعاهای اشنگتون و تو نگاهای ملتمستون ما رو فراموش نکنین.

میلاد حضرت معصومه و روز دختران مبارک

azin1384 — Tue, 20 Oct 2009 07:26:18 GMT

سلام و صد سلامببخشید که یه چند مدتی نبودیم یهنی در خدمتتون نبودیم اما بالاخره برگشتیمعوضش یه عالمه خبرای دسته اول داریم که از خوندنش کلی خوشحال می شین باور کنین راس می گیمچرا و برای چی خوشحال بشین؟خوف مهلومه چون یه عالمه دوسمون دارین دیهاول از همه اینکه امروز روز دخترانه این روز رو به همه دخترای خوف و خوشمل ایران زمین خصوصا دختر خونه تبریک می گیم.اما سرگذشت ما در این چند روزی که گذشت:مدرسه ها به راهه برای پسر خونه و دختر خونه هم به خاطر گیرهایی که داده بود رفت کلاس زبان و نقاشی، تو پی نوشتها حتما اتفاقات به صورت ریزتر بیان می شهاینا رو ببینینپ. ن. 1- پیشرفت پسر خونه در نوشتن مشقها و رضایت خانومش از مشقاش، از همین الان امیدوار شدیم بهش، فکر کنیم که خطش خوب بشه. هالبته از قدیم ندیما گفتن که چپ دستا کلا خط خوبی دارن و باهوشن.اما یه چیزی که یه مقداری ما رو نگران کرده اینه که اول هفته خانومش یه گزارشی از بعضی از بچه ها به مادراشون می داد مثلا به یکی میگفت که پسرت دست می کنه تو دماغش و به یکی هم می گفت که پسرت سر کلاس می خوابه و ..... نوبت امیر که رسید گفت امیر محمد خیلی احساس مردونگی می کنه و اگه سر کلاس یه چیزی بهش بگم خیلی بهش بر می خوره و ناراحت می شهراهنمایی پلیز؟ یهنی مشکل کار کجا می تونه باشه البته دوستان می گن به خاطر اینکه زیاد تو مجامع مختلف و با آدمای بزرگ بوده اینجوری شده می ترسیم که مشکل بشه براش در دراز مدت.پ. ن. 2- پایان هر چیزی تولد دیگریست برای شروع یک آغاز، اینو گفتیم که بگیم هی گیر داده بودیم به بابا و مامان که چرا لباس عروسیمونو نمیارین بپوشیم؟ مگه امشب عروسی شما نیست؟ مگه نمی خوایم بریم هتل؟ اما چه سود! به یه شادی در کردن تو خونه راضی شدیم و آغاز دوباره زندگی مشترک بابا و مامان رو جشن گرفتیم این هم شیطنتامون تو اون شب. پ. ن. 3- شدیدا در کمک کردن به خونه سنگ تموم میذاریم مثلا تو خونه می شینیم و چیزایی که نیاز داریم رو لیست می کنیم و بعد هم وقتی مامان رو می رسونونیم سرکارش تو راه برگشت لیستها رو از بیرون تهیه می کنیم و میاریم خونه. اما نکته قابل توجه:دختر خونه: خاک برسرم شد؟ وااااااااااااااااااااااااااااااایبابا: چی شده آذین؟ چرا خاک برسرت شد بابایی؟ دختر خونه: آخه قرار بود خامه پاکتی بخریم یادمون رفت بابا! بیا این لیست رو نگاه کن. من هم (شکلک تعب) پ. ن. 4- شب یکشنبه درگیر مسابقات فوتسال بودم و قرار بود به خاطر شیفت بودن مامان خونه امیر و آذین همراهم بیان. عصری پشیمون شدم و به مامان خونه گفتم که بچه ها رو ببره پیش امیر طه اینا و من بعد بازی میرم از خونه عمو میارمشون. امیر هم بابت این موضوع شدیدا شاکی شد و می گه ای کلک باز سرمون کلاه گذاشتی. وقتی داشتن می رفتن پسر خونه تو راه پله ها محمد پارسا رو هم می بینه و ازش می پرسه که چیکار داره می کنه محمد پارسا بهش می گه دارم فوتبال نگاه می کنم. پسر خونه میگه بابامو دیدی؟ محمد پارسا میگه آره دیدم ولی نمی دونم چرا به جای محمد ................. هی می گه سعید .......( بازی پرسپولیس و فولاد) پ. ن. 5- در راستای ثبت نام در کلاس نقاشی و زبان دختر خونه:بابایی می شه صبحها که از خواب بیدار شدی موهامون خرگوشی کنی و اول منو برسونی کلاسم، بعد امیر رو برسونی، بابا: شما ساعت 10 کلاست شروع میشه الان زوده، دوساعت دیگه مونده تا کلاست؟دختر خونه: اشکال نداره بابایی، من میرم اونجا می شینم و منتظر خانومم می شم تا بیاد. بعد که اومد میگه وای دختر خوشگلم از کی تا حالا اینجا نشستی و منتظرم هستی.پ. ن. 6- مائده جون تبریک می گیم جشن ازدواجتونو، داریم تلاش می کنیم که حتما خودمونو برای جشنتون برسونیما.

سریال پنجمین خورشید(من محسنو دیدم)

azin1384 — Wed, 07 Oct 2009 13:24:18 GMT

روزمون مباررررررررررررررررررررررررررررررک در حد تیم ملی برزیل

سلام و صد سلام

این هم از بچه های سریال پنجمین خورشید

جای همه شما خالی بود البته جای پسر خونه و مادر خونه هم خالی بود تو این نشست. از روز قبل قرار بود که هر دوتامون بعد از ظهر بریم پیش بابایی و چند تا عکس یادگاری با محسن و خواهرش و بقیه مهمونا بگیریم اما به خاطر یه مسئله مامان و بابا مجبور شدند صبح برن یه جایی. مامان هم هماهنگی کرد تا مامان محمد پارسا پسر خونه رو همراه با محمد پارسا بیاره خونه.

بابایی اینا ظهر کارشون تموم شد و ناهار مهمون بابا بودیم. بعد از ظهر هم مامانی دختر خونه رو برد دندونپزشکی و دختر خونه مث یه خانوم خوب و مودب رفت روی تخت دراز کشید و خانوم دکتر دو تا از دندوناشو درست کرد و به خاطر همکاریش یه کادو به دختر خونه داد ( قابل توجه اونایی که از دندونپزشک می ترسن) قرار بعدی هم صبح پنج شنبه هست که آذین خانوم داره ثانیه شماری می کنه. بعدش هم دختر خونه رفت اداره بابایی و مامانی هم رفت خونه پیش پسر خونه.

ساعت 4 همه مهمونا اومدند و دختر خونه هم از دیدن محسن ذوق زده شد و هی از خودش ذوق در می کرد.

امان از دست این خانومای خجالتی.

اصرار از بابایی بود و انکار ازآذین خانوم که من نمیام تو اتاق پیش مهمونا از بس این دختر خجالتیه.

آخر برنامه هم دختر خونه با مهمونا رفت تو کافی شاپ و افتخار داد تا مهمونا چند تا عکس باهاش بگیرن.

این دو نمونه از اون افتخاراتی که نصیب مهمونا شده بود

آذین خانومی با شبنم قلی خانی

آذین خانومی با مریم کاویانی

خنده نوشت:

آذین: بابایی من محسن رو دیدم . من خواهر محسن رو دیدم.

بابایی: آذین جان همرام بیا بریم تو اتاق پیش مهمونا تا اونا نرفتن تو سالن. در حالیکه فرار می کرد به طرف در خروجی گفت: نه من خجالت می کشم.

آذین: امیر محمد من محسن و خواهرش رو امروز دیدم بیا عکسا رو ببین.

امیر: چرا منو نبردین پس

آذین: تو که مدرسه بودی

----------------------

امیر محمد: بابایی من که تکالیفم رو انجام ندادم

بابایی : ای بابا چرا تکالیفت رو انجام ندادی

امیر محمد: با نیشخند! شوخی کردم همشو انجام دادم

بابایی: ای ناقلا

امیر محمد:( با حالتی عصبانی نیگاه به من می کنه)

بابایی: چیه امیر محمد چرا اینجوری نیگاه می کنی

امیر: خیلی عصبانی ام

بابایی: چرا پسرم

امیر: چون شما این حرف بد رو به من زدی! یهنی من ناقلا ام.( جای شکلک اینجا خالیه

------------------------------

امیر: آذین شما از اینکه با محسن عکس نگرفتی ناراحت که نیستی؟ مگه نه؟ اون پسر بود. شما با دخترا عکس گرفتی

آذین : نه بابایی؟ من که می خواستم برم پیشش عکس بگیرم شما منو نبردی پیش محسن

بابا: ممنونم عسیسم بابت این همه اتفاق نظری که داریم

باز پاییز است

azin1384 — Sun, 04 Oct 2009 08:18:18 GMT

سلام و عرض ادب

نشست نقد و بررسی سریال پنجمین خورشید امروز ساعت 16 با حضور عوامل فیلم برگزار می شه

حمید گودرزی، مریم کاویانی، شبنم قلی خانی ، همایون، نویسنده، کارگردان تا الان اومدنشون قطعی شده

آهان آدرسش هم : میدون ولیعصر، ابتدای بلوار کشاورز، شماره 28، سالن شهید آوینی فرهنگسرای رسانه

خداییش فردا نیاین بگین که نگفتین

از ما گفتن

ایام مث سابق در حال سپری شدنه

کلاس رفتن امیر محمد و باز همون سوالای کلیشه ای و باز هم جواب کلیشه ای تر

امیر امروز چیکار کردی

هیچ کار

این تکلیف امیره و نظر مربیش در انتهای صفحه تکلیفش

شما قضاوت کنین

به نظر شما اینا یهنی هیچ کار

جمعه هم عمو اینا اومدن خونمون و بعد از ظهر هم رفتیم خونه جدیدشون. بعد کلی اظهار نظر شب هم شام رفتیم بیرون و با کلی شیطنت برگشتیم خونه.

فردا هم مهمون اداره بابا اینا هستیم قراره که میزبان عوامل سریال آخرین خورشید باشیم. هر کی هم دوست داره ما رو ببینه تشریف بیاره منتظرشیم

این هم کارت دعوتتون: ساعت 16

پ. ن. 1- آهای خانوم محترم اگه بلد نیستی رانندگی کنی حداقل می تونی جلوی زبونتو بگیری. نوع صحبت کردنتون نشانه شخصیت شماست. این چه کلماتیه که از زبونتون جاری میشه. ناسلامتی مدل آرایشتون امروزیه اما کلماتی که از زبونتون جاری میشه مال زمان ناصرالدین شاهه(شکلک ناخوش)

دور و زمونه عوض شده به خدا؟

پ. ن. 2- دایی مهری عزیز از خدای مهربون می خوایم که هر چه زودتر این عملتون با موفقیت انجام بشه. همه آرزوی ما سرسبزیتونه

پ. ن. 3- ممنون از شکلات بابت این شعر قشنگش

باز پاییز است

اندکی از مهر پیداست

حتی در این دوران بی مهری

باز هم پاییز زیباست

پ. ن. 4- امان از دست این شهرآورد؟ خوب به فدراسیون می گفتین نفری یه امتیاز بهتون بدن تا ملت ده هزار تومن پول بیلیط ندن برای تماشای بازی بی خاصیتتون؟

خاطرات مدرسه

azin1384 — Tue, 29 Sep 2009 07:33:39 GMT

باز آمد بوی ماه مدرسه

سلام

صبح دل انگیز پاییزیتون همیشه بهاری و سرشار از عطر خوش گلهای یاس و نرگسی و رز و رازقی

اول از همه خاطرات مدرسه رفتن پسر خونه

اولین روز مدرسه

بابا: امیر محمد

امیر: بعله بابا

بابا: امروز چی یاد گرفتین

امیر: هیچ چی؟ فقط با مدیر و ناظم و خانوممون آشنا شدیم

بابا: دیگه چی؟

امیر : هیچ چی؟ بعد یه مقداری هم در خصوص پاکیزگی و اینکه چه چیزایی برامون خوبه و چه چیزایی برامون خوب نیست آموزش دادن مثلا آقای مدیر می گفت: بچه ها سیب برای بچه ها خوبه ما هم می گفتیم خوبه
بچه ها لواشک برای بچه ها خوبه و ما هم می گفتیم بده
بچه ها پفک برای بچه ها خوبه و ما هم می گفتیم بده و .........
دومین روز مدرسه
بابا: امروز چیکار کردین امیر
امیر: هیچ کار فقط کتابامونو گرفتیم و قرار شد که یه سری لوازم التحریر هم برای روز شنبه آماده کنیم و ببریم مدرسه
از عصر پنج شنبه هم مامور به خرید لوازم مورد نیاز پسر خونه شدیم و در این کار دختر خونه هم دوشادوش خانواده کمک نمودن تا کارا سریع تر انجام بشه
جهت جلوگیری از هر گونه سو برداشت عکس برچسبها رو نمی گذاریم.
روز جمعه هم جلد کنون داشتیم
سومین روز مدرسه
بابا: امیر امروز چیکار کردین
امیر: هیچ کار
چهارمین روز مدرسه
بابا: امیر چیکار کردین
امیر: هیچ کار
بعد تخته وایت برد رو آورد و شروع کرد به تمرین کردن و از تمریناش متوجه شدم که هم درس اول کتاب فارسی رو و هم نقاشی رو باهاشون کار کردن
اما نمی دونم این امیر خان برای چی هر موقع ازش می پرسی که چیکار کردین همش می گه هیچ چی ؟ واقعا اینقده این کارا براش عادیه یا چیز دیگه ای هست که ما نمی دونیم
شوق عجیبی برای مدرسه رفتن داره و بسیار منظمه شبا راس ساعت 9 میره تو تختش و صبح هم ساعت 6 بیدار میشه و نسبت به تذکرات معلم و مدیر و ناظم جدی و حرف گوش کن هست. ایشالله که ادامه داشته باشه این اتفاقات میمون.
آذین هم هر روز صبح همراه ایشون بیدار میشه و تا دم در ما رو بدرقه می کنه.1ینا اولین عکس و اولین نقاشی و اولین تمرینی هست از امیر خان تو مدرسه.
توضیح نقاشی رو تو متنش آوردم.

و اما بریم ادامه مباحثمون
بالاخره این جشنواره فصل وصل هم اختتامیه اش برگزار شد و به لطف همه شما خوبان جزو ده نفر اول شدیم و به پاس این مقام، تندیس یادبود و .یک عدد... بهمون تعلق گرفت.
ما که گفته بودیم اگه جزو برندگان نباشیم حتما تقلب شده.

پ. ن. 1- دیروز میزبان عوامل و بازیگران سریال نردبام آسمان بودیم و جای همه شما رو سبز نگهداشتیم مهمونای ویژه این برنامه جناب آقای لطیفی، عنقا و بازیگران آقایان رحیم نوروزی و برزو ارجمند و خانم شبنم قلی خانی و چند تن دیگر از عوامل فیلم بودن. امروز هم میزبان عوامل و بازیگران فیلم سینمایی تردید هستیم. از همتون هم دعوت می کنیم که اگه دوست داشتین تشریف بیارین

ماه مدرسه

azin1384 — Thu, 24 Sep 2009 13:23:18 GMT

باز آمد بوی ماه مدرسه

سلام و عرض ادب اینا
ما برگشتیم با کوله باری از خاطرات ریز و درشت و قشنگ
اول از همه بگیم که مجددا عیدتون مبارک و نماز و روزه هاتون قبول
ایشالله ماه رمضون سال بعد باز هم قسمتی باشه و دور هم یه ماه قشنگ دیگه رو سپری کنیم
اما خاطرات سفر:
صبح پنج شنبه بعد از سحری راه افتادیم به طرف شمال، شب قبلش هم بارون قشنگی رو اینجا شاهد بودیم تا با دلی غمباد گرفته از حسرت رویت بارون راهی شمال نشیم، تو راه هم که هزار ماشالله بارون شدیدی رو شاهد بودیم، اصلا نمی شد 5 متر جلوتر رو دید، اول کلی خوشحال بودیم اما تو راه 8 تا تصادف رو شاهد بودیم که یکیش خیلی تاسف بار بود یه پراید و یه پژو با هم برخورد کرده بودند و کلا شده بودن شبیه گاری، یه عالمه غمگین ناک شده بودیم.
ساعت 10 رسیدیم شمال و بعد از کمی استراحت عصری رفتیم مراسم سالگرد آقای طوسی (خدا رحمتش کنه چه خاطرات قشنگی باهاش داشتیم)
روز جمعه و شنبه هم شمال گردی داشتیم و کنار ساحل و تفریح و گردش و از این جور حرفا
یکشنبه هم که عید بود و بعد از ظهر روز عید هم کباب خورون قبولی دایی و خاله اینا بود و شب هم رفتیم پارکینگ 6 لب ساحل شام رو اونجا بودیم و بعد از کلی آب بازی و تفریح برگشتیم خونه.
دوشنبه هم اومدیم خونه تا بعد از کمی استراحت خودمونو مهیا کنیم برای دوره جدیدی از زندگی.
سه شنبه اولین روز دور جدید زندگی پسر خونه بود و پسر خونه اولین بار مدرسه رو تجربه کرد و با یه شاخه گل برگشت خونه
ایشالله پست بعدی خاطرات مدرسه خواهد بود
این هم چند تا عکس از مسافرتمون

این هم یه هاپوی خوشمل که دایی به ما کادو داده

این هم عکس لب دریا اما این بار رعایت همه جنبه های شرعی و عرفی

پ .ن .1- تو جشنواره فصل وصل شرکت کردیم و مطمئنا جزو برندگان این جشنواره هستیم اگه غیر از این باشه تقلب شده ها؟ نگین نگفتین
پ .ن .2- امسال سریالهای ماه رمضون همچین به دل ننشست به خاطر همین گفتن این نکته که بچه های سریال عبور از پاییز رو دور هم جمع کردیم همچین چنگی به دل نمی زنه

بابا چرا میاین دعوا می کنین خوب

بیا این هم پست جدید

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

به جون خودمون می خواستیم یه پست جدید بذاریم و یه عالمه نوشتیم اما نمی دونیم چرا یه دفعه ای بی خیال پست جدید شدیم و گفتیم چند تا مطلب دیگه به همین پستمون اضافه کنیم و عید رو هم تبریک بگیم. دلیل این کار هم اینه که می ریم مسافرت و تا آخر ماه هم نیستیم و اصلا هم راضی نیستیم که بیاین اینجا و گریه و زاری راه بندازین (یه قلب و چند تا گل و چند هم خجالت) در ضمن شاید هم یکی از دوستان پیش بینی کردن که عید فطر رو هم تو این پست تبریک می گیم! گفتیم که پیش بینی این دوست عزیزمون غلط از آب درنیاد

گفتمان امیرانه:

بابا من امشب می خوام تا صبح بیدار بمونم

من: برای چی بابایی

امیر: آخهه می خوام ببینم شما که سحر بیدار می شین! سحر چیجوریه؟

من: بابا شما بخواب من هم قول می دم که موقع سحر بیدارت کنم

امیر: بابا پس می شه من سحری خوردم یه روز کامل روزه بگیرم و یه روز هم کله گنجشکی؟

من هم: منتظر چی هستین تموم شد رفت پی کارش. خیال کردین ادامه داشت حرفامون

پ .ن .1- عید فطر بر شما مبارک

پ . ن .2- به دایی عادل به خاطر قبولیش در دوره کارشناسی ارشد رشته مدیریت دولتی و خاله سمیرا هم به خاطر قبولیش در دوره کارشناسی مهندسی کشاورزی تبریک می گیم(اینا دایی و خاله واقعی بودنا) به هستی و پریسا و بقیه بچه هایی که هنوز خودشونو لو ندادن هم تبریک می گیم بابت قبولیشون ایشالله که همیشه و در همه شرایط موفق باشین.

پ . ن .3- دیروز هم تولد بیتا بود بیتا تولدت مبارک همراه با یه بغل گلهای رز و رازقی

پ . ن .4- شب 21 ماه رمضون مهمون آقای رحیمی بودیم در یکی از باغهای کامرانیه. بچه ها هم حسابی آتیش سوزوندن اما این بار کسی نبود که بگه بچه ها ساکت. آقای رحیمی نذرتون قبول.