بی خیال بچه ها

البته قول می دیم که دیگه تکرار نکنیم این خط کشیدنا رو

اما اینو می بایست بگیم تا ته حلقمون گیر نکنه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ده سال پیش در چنین روز (۱۸ فروردین ماه ۷۹) بهار مشترکی به زیبایی بهاران طبیعت آغاز گردید که یک طرفش فریبا و طرف دیگه اش محمد بود(آخر زن ذلیلی)

نگین میذاشتین مزه شیرینی های عید از زیر زبونتون بیرون بیاد تا یه شیرینی دیگه ای رو مزه مزه می کردین چون مزه اش به همین بود

خوب تقدیر اینجوری بود

البته می بخشیندا نخواستیم برای خودمون نوشابه باز کنیم ولی حیف بود که سرآغاز فصل تازه ای از دفتر خاطراتمونو ورق نزنیم

سلامی چو بوی خوش آشنایی

شروع فصل دیگه ای از بهار زندگیتون رو تبریک گفته و امیدواریم همواره دل زنده و زنده دل بمونید.

خوب از کجا باید تعریف کنیم؟

آهان!!!!!!!!!!

یادمون افتاد از اینجا شروع می کنیم یهنی از منفی یکمین روز فرووردین روزی که جمعه بود و روز عید در صورتیکه اولین روز فروردین نبود بلکه منفی یک بود آخه فرداش اولین فروردین بود

ما روز قبلش به طرف شمال به راه افتادیم و یه روز زودتر به استقبال بهار رفتیم و تو این مدت خاطرات خوب و قشنگ و بد و مسخره زیاد داشتیم تا سیزده فروردین؟

۵ روز اول عید رو تو خطه شمال سپری کردیم و تفریح و عید و دید و بازدید و از این جور حرفا گذشت!

خیلی جاها هم رفتیم یکی از اون جاها فرح آباد بود که یه خاطره نا قشنگ هم اونجا برامون اتفاق افتاد و اون هم از این قرار بود که خواستیم بریم مسجد شاه عباس همینکه رسیدیم یه سمند وسط خیابون ترمز کرد و بدون اینکه به عقب نگاه بندازه برای صحبت با یه موتور سوار گاز ماشینشو گرفت و دنده عقب اومد تو شکم ماشین ما و اونروز تا شب علاف شدیم چند روز بارونی رو هم اونجا سپری کردیم و روز ۵ فروردین برگشتیم تهران؟

چند روز کاری فشرده رو هم بابایی و مامانی پشت سر گذاشتند و ما هم تو اداره بابایی مشغول بازی و سرگرمی بودیم

دوازدهم فروردین هم به اتفاق رفتیم خریدامونو برای سیزده به در انجام دادیم تا با عمو اینا بریم بیرون؟از اونجایی که قرار بود عمو اینا از شیراز برگردن و مامانی هم عصر و شب بود بابایی گفت بی خیال سیزده بشیم و تو خونه بمونیم

تصمیم بابایی به شور گذاشته شد و تصویب شد که اگه عمو اینا دیر رسیدن از طبیعت گردی صرف نظر کنیم

صبح سیزده بابایی یه کمی ناخوش بود و به اصرار مامانی قرار شد بریم یه سری به بیمارستان بزنیم

همینکه اومدیم از پارکینگ بیایم بیرون در پارکینگ به لطف نحسی روز سیزده با یه نسیم ملایم بسته شد و از اونجاییکه سر بالایی بود رفتیم تو شیکم درپارکینگ که ناقابل قسمتی از چراغ راهنما و گلگیر سمت شاگرد متلاشی گردید (البته اصلا ناراحت نشینا فدای سرتون)

بعد رفتیم بیمارستان کسری و یه سری آزمایشات و نوار قلب و اینا از بابایی گرفتیم و برگشتیم خونه.

انگاری سیزده روز اول عید یه جورایی برامون خوش یمن نبود و ایشالله دیگه برنگرده؟

بابا نوشت:

اولی از امیر:

علی (پسر عمه گیر داد که کارت بازی کنیم) در حین بازی علی یه سرباز انداخت پایین و گفت من شاه انداختم امیر با حالت تعجب میگه ای وای شاه رو که از کشور انداختن بیرون 

دومی از آذین:

تو بیمارستان آذین اومد بالا سر من و میگه بابایی من یه عالمه دوستت دارم و هی شروع کرد به ماچ و بوس و نوازش و این جور حرفا

بعد میگه بابایی تو رو خدا نمیر؟؟؟؟؟؟ بهش گفتم نه بابایی ناراحت نباش بیا یه ببوسمت. بعد از بوسیدنش میگه بابایی میشه به خدا بگی یه بابایی بهم بده که مث موهای تو و چشای تو و لبای تو بهم بده فقط اینا رو (ته ریش بنده) نداشته باشه

خوب به نظر شما عید بهمون زیاد خوش نگذشت

دیگه ببخشیند که زیاد شد

 این هم چند تا عکس از خودمون و یا عکسایی که گرفتیم

اینو داشته باشین

عزت زیاد و بعد کنارش نوشته شده خودتی

این هم یه مدله دیگه در نوع خودش

این هم طبیعت بکر شمال

آخ نمی دونین تو اون سرمای شمال چقده این آش دوغ گدوگ می چسبید

ای به چشم بعد از سلامی گرم و صمیمانه از صمیم قلبمون به اون قلبهای مهربونتون

در اسرع وقت از خاطرات خوب و قشنگ و ملس و سایر مزه ها براتون می نویسیم فعلا این چند خط رو داشته باشینالبته می دونیم براتون تکراریه